God’s Chillin’

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που ο χρόνος μοιάζει να σταματά. Ο θόρυβος του κόσμου χαμηλώνει, όλα γύρω γαληνεύουν και, για λίγο, επιστρέφεις στον εαυτό σου.

Φαντάσου τον Κήπο της Εδέμ, λίγο πριν από την πτώση. Ο Αδάμ και η Εύα περιπλανιούνται ανάμεσα στα δέντρα, μαγεμένοι από την ομορφιά γύρω τους. Όταν ο καρπός κόβεται, δεν υπάρχει επανάσταση ούτε πρόθεση για παραβίαση. Μόνο περιέργεια. Η βαθιά, ανθρώπινη επιθυμία να ανακαλύψεις όσα δεν γνωρίζεις.

Κι αυτή τη φορά, δεν ακολουθεί καμία τιμωρία. Ο Θεός βρίσκεται κι Εκείνος εκεί, παρατηρώντας τους με απόλυτη ηρεμία. Χωρίς θυμό, χωρίς κρίση. Γαλήνιος, σχεδόν ανέμελος, σαν να αφήνει τα πάντα να κυλήσουν όπως είναι.

Λεπτά σύννεφα καπνού διαχέονται στον κήπο. Παλό σάντο, λιβάνι, σμύρνα. Αρώματα που κουβαλούν κάτι αρχέγονο, σαν να αναδύονται από την ίδια τη γη, από τελετουργίες παλιές όσο ο κόσμος. Ο αέρας γεμίζει με τη ζεστασιά τους, ενώ κάθε ένταση υποχωρεί και κάθε ατέλεια χάνει τη σημασία της.

Εδώ, δεν υπάρχει τίποτα να διορθώσεις, τίποτα να αποδείξεις, κανένας κανόνας που να πρέπει να ακολουθήσεις. Μόνο η ελευθερία να υπάρχεις, να αισθάνεσαι και να ανακαλύπτεις. Και μέσα σε αυτή την απόλυτη ησυχία, η γαλήνη δεν είναι κάτι που αναζητάς. Είναι κάτι που, επιτέλους, σου επιτρέπεις να νιώσεις.